Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

Το κάταγμα της κεφαλής κερκίδας είναι το συχνότερο κάταγμα στην περιοχή του αγκώνα. Η συχνότητά του αγγίζει το 60% των καταγμάτων στην άρθρωση αυτή. Αφορά το 3% στο σύνολο των καταγμάτων του σκελετού. Σε ποσοστό 85% συμβαίνει σε δραστήριους ενήλικες 20-60 ετών.

Ο συνηθέστερος μηχανισμός κάκωσης είναι η πτώση στο έδαφος και η στήριξη με την παλάμη. Όχι σπάνια, το κάταγμα αυτό συνοδεύεται και από άλλες κακώσεις του καρπού, του αγκώνα και του ώμου. Για το λόγο αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μη διαφύγουν συνοδές κακώσεις, που θα οδηγήσουν σε άσχημα αποτελέσματα.

 

Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

Συνήθης μηχανισμός πρόκλησης κατάγματος κεφαλής κερκίδας

 

Λίγα λόγια για την ανατομία του αγκώνα

Ο αγκώνας αποτελείται από 3 οστά: το βραχιόνιο, την ωλένη και την κερκίδα (επόμενη εικόνα). Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες αρθρώσεις του ανθρωπίνου σώματος. Με την έκτασή του επιτρέπει στον άνθρωπο να συλλαμβάνει την τροφή. Με την κάμψη του, να τη φέρνει στο στόμα.

Αυτονόητο είναι πως οι τραυματισμοί του αγκώνα πρέπει να αντιμετωπίζονται με πολύ μεγάλη σοβαρότητα. Η κεφαλή της κερκίδας συμμετέχει στην άρθρωση του αγκώνα. Είναι πολύ σημαντική στο να επιτρέπει τις στροφές του πήχυ, δηλαδή τον υπτιασμό και πρηνισμό του αντιβραχίου (μεθεπόμενη εικόνα).

 

Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

 

Ο ασθενής με κάταγμα κεφαλής κερκίδας πονάει στην περιοχή του αγκώνα. Ο πόνος εντοπίζεται στην έξω πλευρά, σχεδόν αμέσως μετά τον τραυματισμό. Δυσκολεύεται να εκτελέσει κινήσεις του αγκώνα, παρά μόνο ένα μικρό εύρος κάμψης και έκτασης. Οι κινήσεις υπτιασμού-πρηνισμού είναι ιδιαίτερα επώδυνες.       

Ταξινόμηση – Αντιμετώπιση καταγμάτων κεφαλής κερκίδας

Τα περισσότερα κατάγματα κεφαλής κερκίδας είναι ρωγμώδη απαρεκτόπιστα ή ελάχιστα παρεκτοπισμένα. Εντούτοις, υπάρχουν και τα παρεκτοπισμένα, τα οποία χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στην αντιμετώπιση. Τα απαρεκτόπιστα συνήθως χρειάζονται μια απλή ανάρτηση του ώμου, χωρίς τοποθέτηση γύψου και σταδιακή κινητοποίηση με ή χωρίς χρήση λειτουργικού κηδεμόνα.

Συντηρητική αντιμετώπιση

Στο αρχικό στάδιο, μπορεί να βοηθήσει παρακέντηση στην άρθρωση για αφαίρεση αιματώματος και έγχυση τοπικού αναισθητικού. Βοηθά στην ανακούφιση από τον πόνο. Με την πρώιμη κινητοποίηση καταπολεμούμε τη δυσκαμψία. Έτσι, επιτυγχάνουμε την πλήρη έκταση του αγκώνα, καθώς και τον πλήρη υπτιασμό. Η φυσικοθεραπεία (κινησιοθεραπεία) βοηθάει στις περισσότερες περιπτώσεις.

 

Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

Ταξινόμηση καταγμάτων κεφαλής κερκίδας

 

Χειρουργική αντιμετώπιση

Τα παρεκτοπισμένα κατάγματα κεφαλής κερκίδας χρήζουν διεξοδικού ελέγχου με τρισδιάστατη αξονική ή/και μαγνητική τομογραφία. Πρέπει να αναγνωριστεί με ευκρίνεια η μορφολογία του κατάγματος και να αποκλεισθούν (ή να αποκαλυφθούν) συνοδές κακώσεις του αγκώνα, όπως άλλα κατάγματα ή συνδεσμικές βλάβες.

Τα παρεκτοπισμένα κατάγματα χρειάζονται πάντα χειρουργική αντιμετώπιση. Στις πιο απλές περιπτώσεις, μετά από ανοικτή ανάταξη ακολουθεί οστεοσύνθεση με μικρές κατάλληλες βίδες. Συνήθως 2 ειδικές μικρές βίδες αρκούν (μεθεπόμενη εικόνα). Πολύ γρήγορα μετά το χειρουργείο ενθαρρύνεται η κινητοποίηση του αγκώνα, προς αποφυγή δυσκαμψίας.

 

Οστεοσύνθεση κατάγματος κεφαλής κερκίδας με 2 κοχλίες

Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

 

Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί οστεοσύνθεση με ειδικές μικρές πλάκες (επόμενη εικόνα αριστερά). Σχεδόν πάντα, μετά από τέτοιους τραυματισμούς παραμένει ένα μικρό ποσοστό δυσκαμψίας του αγκώνα. Στις πιο βαριές περιπτώσεις συντριβής της κεφαλής κερκίδας, το κάταγμα είναι υπεράνω ανακατασκευής. Τότε ενδέχεται να αφαιρεθεί εντελώς η κεφαλή κερκίδας. Εναλλακτικά, αντικαθίσταται από μεταλλική κεφαλή. Η επέμβαση ονομάζεται αρθροπλαστική κεφαλής κερκίδας (επόμενη εικόνα δεξιά).

 

Κάταγμα κεφαλής κερκίδας: πόσο αθώο είναι τελικά;

Αριστερά: Οστεοσύνθεση με ειδικές πλάκες. Δεξιά: Αρθροπλαστική κεφαλής κερκίδας

 

Αν και φαινομενικά τα κατάγματα κεφαλής κερκίδας είναι απλά, πολλές φορές η έκβασή τους κρύβει εκπλήξεις. Για το λόγο αυτό χρειάζεται πολύ προσεκτικός έλεγχος, ώστε να αναδειχθεί η σοβαρότητα του τραυματισμού (μικρή ή μεγάλη). Αναλόγως της κάκωσης θα σχεδιαστεί η θεραπεία, συντηρητική ή χειρουργική, που θα επαναφέρει την πλήρη λειτουργικότητα του αγκώνα.

Συμπερασματικά, τα κατάγματα κεφαλής κερκίδας είναι τα συχνότερα κατάγματα στην περιοχή του αγκώνα και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μη διαφύγουν της διάγνωσης. Τα περισσότερα εξ’αυτών αντιμετωπίζονται συντηρητικά, ενώ τα παρεκτοπισμένα χρειάζονται χειρουργική αντιμετώπιση, ώστε να εξασφαλιστεί η ομαλή μετατραυματική λειτουργία του αγκώνα.